De reden om naar Satijn te gaan was dat onze zoon zelf aangaf snel last te hebben van lawaai, van veel mensen. Daarnaast speelde mee dat wij, af en aan, al zo’n 6 maanden met gebroken nachten te maken hadden. We zagen midden in de nacht een bang jongetje die ons nodig had met de nacht om te leren gaan.

Julius is altijd een jongen geweest die veel temperament had, als baby lag hij al intens te bewegen, niet ondoordacht tekeer gaan, maar bewust fysieke bewegingen. Het temperament betekende ook woedeaanvallen en letterlijk om zich heen slaan of heel hard gillen tot hij er rood van aanliep. Voor ons werd op een bepaald moment duidelijk dat hij iets wilde zeggen wat hij niet kon, dat frustreerde, zeker op de leeftijd 3-4 jaar. Het drong tot ons door dat Julius op het moment dat alle stoppen leken door te slaan overprikkeld was. En ook konden we als ouder op den duur zien dat hij heel gevoelig was door zijn omgeving (gevoelens van anderen lijkt over te nemen).

Ook vertelde we Floor tijdens de intake dat we als gezin belangrijke mensen hadden verloren en dat hij dat mee heeft gemaakt als baby en daarna de rouw die volgde op het verlies….

We weten allemaal dat kinderen meer oppikken dan we als ouder weten, toch voelde het ook als een drempel om dat “toe te geven”, want we zijn ook bezig geweest het juist op afstand te houden…. Het duurt een tijdje voor je, je kind kunt lezen en deze dan ook nog zo te begeleiden dat het aankomt.

Ons gevoel bracht ons bij energetische therapie, gepaard met enige terughoudendheid voor dit onbekende, toch de stap genomen omdat we ergens overtuigd zijn dat er meer is tussen hemel en aarde.

Onze zoon ging graag naar Floor, hij is er twee keer geweest. Na de eerste keer was hij enorm opgelucht, het leek alsof hij het idee had dat wij hem nu pas echt konden zien. Dat ervaren we in zijn rust hier in huis, hoe hij zijn plek nu inneemt in het gezin (dat hij dat überhaupt meer doet), hij is veel minder alert en vraagt veel meer om hulp. Het lijkt ook alsof hij beter begrijpt dat hij heel gevoelig is maar tegelijkertijd zich daar ook constant voor schaamt. Bijvoorbeeld hij neemt zijn beker mee naar school die hij heeft gewonnen bij voetbal, hij wordt knalrood van verlegenheid, ik zag hem nooit eerder zo rood. Maar het mag er zijn. Vroeger had hij in zijn gedrag (op voorhand) gaan lopen ageren omdat hij wist dat hij verlegen zou worden bij de aandacht. Nu gaat hij het meer aan. Maar hij stelt ook meer vragen, slaapt rustiger al wordt hij nog wel eens wakker.

Hij is meer leeftijdsadequaat geworden, vanaf zijn geboorte hadden wij altijd het gevoel dat hij niet mocht zijn van zichzelf wie hij was, deed altijd meer of sterker of verder dan zijn leeftijdsgenoten al vanaf baby. Dat lijkt nu veel rustiger. Hij kan beter omgaan met klasgenoten en de juffen gaven aan bij het laatste rapportgesprek dat Julius veel minder boos wordt, hij heeft andere manieren gevonden in plaats van zich af te slaan.

Hij gaf zelf aan tijdens de sessie dat hij contact voelde met de oma die is overleden toen hij 2 was, ondanks hij aanvoelt (dit is misschien raar?), vooral non verbaal, leek het hem ook op te luchten dat wij dat nu weten.

Floor straalde naar Julius uit dat ze hem echt wilde ontmoeten, ze doet dit door met hem af te stemmen, op een kinderlijke ongeforceerde manier. De rust , de tijd, maar soms ook even het zoeken. De tweede keer had ik voorgesteld dat Julius alleen zou gaan omdat ik wilde voorkomen dat hij mij wilde beschermen voor zijn gevoelens e.d. . Ik vond het bijzonder dat hij dat ook met alle gemak deed, dat is wat hij doet als hij zich veilig voelt. Het deed hem heel erg goed. Die energie!

KINDEREN | Te veel prikkels en angstige nachten, Julius (6 jaar)